قاصدک

بی سرزمین تر از باد

پاییز خداحافظ
ساعت ٩:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٦  

با خود بر سر کی قضاوت میکنی ؟

میشینیم و در باره همه کس قضاوت میکنیم " بدون اینکه خود را مورد قضاوت قرار دهیم.

میدانستی قضاوتت پا بر جا نمیماند حتی اگر درست باشد .

گذشت زمان از تو خاک و از خاک مرا میسازد ، چه برسد به افکار تو.

در این هوای بارانی

تنت و روحت را بشور

همچون من گند نباش که چتر بر دست به خودم اجحاف میکنم و ....

هر روز جایم تنگ میشود . تنگ بود و تنگ تر میشود.نقطه ته خط

                                                                              دلم هوایی شده

                                                                                                          تو این هوای بارونی

 

 

 


 
روسپی من غیرتم را بده
ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۱٢  

آخه مشکلا یکی دوتا نیست

وقتی خوشگل مثل تو یکی دوتا نیست

تبریک به تمام هم جنس های من .....

که این گونه جنس مخالفمان را نا امید کرده ایم

از تلاش شما برای  افزایش روسپی های شهر ممنونم

از تلاش شما برای فروش هر چه بیشتر لوازم آرایشی

از انواع و اقسام اعمال زیبایی یر روی جنس مخالفمان

تبریک که طوری رفتار  کردیم که تا جنس مخالفمان هر چه بیشتر برامدگی هایش را با ا

نواع پوشش به ما نشان دهد"تا....تا ما حق انتخاب داشته باشیم.

فکر کنم در این جنگ تحقیر بیشتر از این از مرام و معرفت دور است .

به دوستان فمینیستی خودم عرض میکنم .

آزادیه شما این تلفات را دارد که وقتی از من اشاره ای میرسد " تو جیک ثانیه عریان

برابرم بایستی ؟

تقصیر شما نیست وقتی جنس شما زیاد شد و در سن جوانی متراکم شدید "

ما مذکران سو استفاده کردیم "عقب کشیدیم" آنقدر ایستادیم تا تمامی شما به زانو

نشستید و آنگاه ما خندیدیم که این جنس ضعیف را به زانو در آوردیم "

از تمامی دختران تقاضا دارم اندکی صبر " اندکی سختی"

میدانم اکثریت شما هول شده اید " اما صبر کنید که فردا ها روشن است .

و شما جنس قوی میخواهم که بدانید نا امیدیه جنس مونث باعث ابتضال و زوال انهاست

انها را بیش از این از عشق و شاهزاده ی رویاها و اسب سفید نا امید نکنید

فکر کنم به اندازه ی کافی روسپی در شهر داریم بس است اندکی غیرت

 

 

 

 


 
مادر خیالی
ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۱۸  

مهسا دختر همسایه در کوچه میدوید

مش ممد دم بقالی اش سیگار میکشید

آن روز هوای کوچه گرفته بود

انگار ابرهای آسمان از راه میرسید

دستی به جیبمو دست دگر به ساک

مهسا دختر همسایه سمت من دوید

دستم معلق و ساک هم افتاد زمین

چشمم تر و باز کوچه بوی نم کشید

بوسیدمش گفتم مادرم کجاست ؟

تا تر کنم لبم ؛ اشکم به چشم رسید

با خنده ای سمت در خانه را کشید

روحم به سمت مادرم از پشت در خزید

نرگس به چشمهای ملیحش نمیرسد

مریم" عطر مادرم آخر به من رسید

 

 

هرکی هرچی دوست داره بگه "نتونستم کاملش کنم"همین ....زود میام


 
اندکی عاشقتر زیر این باران بمان "ابر را بوسیده ام تا بوسه بارانت کند
ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۳  

  خواب دیدم که باز هم مرده ام

  شاید که باز قرصها را با خشابش خورده ام

  هر روز صبح که از خواب پا میشوم

  برای رفع خستگی ام

                             از پشت تا کمر تا میشوم

  انگار روز تازه ای را صدا کرده ام

  باز هم برای خود دغدغه ها را به پا کرده ام

  هر بار به لذت اینکه بابا میشوم

  از تخت درهم و ناجور پا میشوم

  پیچید به پای من همچون کفن ملافه ام

                انگار که مرده ام

                                     نه تنها کلافه ام

                با چای صبحانه ی خود را باز میکنم

            امروز را

                        با فندک و یک پک "آتش سیگار آغاز میکنم

             بازهم کنار پنجره ام

                           بازهم نشسته ام

           عکست کنار پنجره

                                           آه .......قابی شکسته ام

             این آسمان که کنار پنجره ی من نشسته است

             زل میزند به چشم من انگار که خسته است

             این من که کنار پنجره ی آسمان نشسته است

              از هرچه هست و هرکه هست

                                                     انگار دل گسسته است

               ای آسمان مگر تو هم سیگار میکشی ؟

               بازم مه است" آری انگار میکشی

               سیگار لعنتی

                                 دلت از من بکن برو

              با خود همه غمم آتش بزن برو

               باران شروع کنم و تکرار کنم تورا

                گریان شو آسمان

                                           که تکرار کنم تورا

              این ابر نیست ....هق هق بغضی شکسته است

                  کشتی نبود دلم اما به گل نشسته است

             ای آسمان برو که خسته ام از این همه خیال

                                                       ای من برو که رفته از این همه خیال

              این زندگی که تو داری پر از غم است

              وقتت تلف نکن برو که یک آن کم است

              چترم به دست آمدو کفشم به پا که شد

              من میروم از این "آسمان "

                                                 به هر جا که شد

             از خانه میروم تا انتهای کوچه ها

             با چهچه کلاغ و زمزمه های کوچه ها

              من هم سراغ پی و پیمانه میروم

             بازم نسخ تا دم میخانه میروم

             بازم که خوابم و بیدار نمیشوم

             انگار مرده ام از خواب بیدار نمیشوم

             من آسمان غم آلودم و.................کشیده ام

                                                                 .......تیغی به رگ

                                    انگار که مرده ام " به انتها رسیده ام

 

 

                                                                                               من آسمانم یا آسمان من است ؟

 

 

 


 
قاصدک هان "چه خبر آوردی؟
ساعت ٦:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/٢٥  

آمدم نبودی " خبرت بود که اینجا خبری هست "همه دست به دست "تا برای کندن دل از هم " تا برای خوردن خون هم " تا برای نفسی تنهایی " تا برای قفسی آزادی "
تا برای اشکهای شادی " تا برای خنده ی زیبایی " تا برای جستجوی تازه "
همگی دست به دست " بخدا هیچ خبر نیست کسی " به خدا خنده به لب نیست کسی "
به خدا کله ی من داغ شده " از سر این خبرت آب شده "
خبرت بود که اینجا خبری نیست"آمدی سر به من بی خبرت هم تو بزن

به خیلی ها سر نزده بودم " شعر زیر و نوشتم " اومدم واسه هم صحبت هام کامنت بذارم"دیدم همه جا " همه " پر از خبر "پر از تغییر" پر از جستجو " پر از نمردن " پز از شادی و گاهی غم " و کم از صحبت باهم شده اند "

و من پر از بی خبری "

این کامنت قهوه ای سوخته بهتر از شعر پاییزیه خداحافظیه من بود "

به همه دوستام که میان اینجا میخوام بگم چه خبر؟


 
تا آمدم که با تو خداحافظی کنم " بغضم امان ندادو خدا در گلو شکست
ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/٢٥  

چند روزی است که از دردِ خداحافظی ات

شده ام شــاعر ولگرد خداحافظی ات

ترسـم ای خوب که تا مرز  جنـونم  ببرد

لحن پاییزی  و خونسرد خداحافظی ات

شک نکن این دل مجنون صفتم خواهد مرد

لحظه ی دلشکن و زرد خداحافظی ات

طاقت  بدرقه ات  هیچ  ندارم به خـدا

چه کنم نیست دلم، َمردِ خداحافظی ات

می رود تا به قیامت چون به لبم بنشیند

بر سرو صورت من  گرد خداحافظی ات

ای سفر کرده ی من کاش که می دانستی

با من خسته چه هـا کرد خداحافظی ات!

با حوله ی نسیم پاک کنم  اشک های گریه ام

با چشمهای غمین به عکس تو من چه خیره ام

 

 


 
قاموس
ساعت ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱٧  

 

خدایا تو بوسیده‌ای هیچگاه، لب سرخ فام زنی مست را

ز وسواس لرزید دندان تو، به پستان کالش زدی دست را

خدایا دلت خواست تا نیمه شب، به فنجان نافش بریزی شراب

لب خویش بر جام نافش نهی، بنوشی بدان سان که گردی به خواب

خدایا تو لرزیده ای هیچگاه به محراب گم رنگ چشمان او

شنیدی تو بانگ دل خویش را ز تاریکی سینه‌ی تنگ او

خدایا شبی شد که مدهوش و مست، ره خانه‌ی خویش را گم کنی

بکوبی در روسپی خانه‌ها، به میخانه‌ها سجده بر خم کنی

خدایا تو هیچ از زنی خواستی که تا صبح خوابد در آغوش تو

سحر مست برخیزی از بسترش، گناهش بود جمله بر دوش تو

خدایا شب تیره‌ی تیرماه گرفته‌است شهوت گریبان تو

کنی روی سوی خوابگاه زنی، تپد قلب و بر لب رسد جان تو

خدایا تو گرییده ای هیچگاه به دنبال تابوتهای سیاه

ز چشمان خاموش پاشیده‌ای به چشم کسی خون بجای نگاه

تو ای ایزد رانده از دردها، چه دانی که احساس و اندوه چیست

شبی گر بیایی به میخانه‌ها، بگویی خدای شما کیست کیست

دریغا تو احساس اگر داشتی، دلت را چو من مفت می‌باختی

برای خود ای ایزد بی خدا، خدایی دگر می‌ساختی

                                                                                              نصرت رحمانی


 
این منطق کیه؟
ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۳  

اگر روزی بیادت آمدم ؛

زمان اندکی من را تماشا  کن

برای فرصتی کوتاه "مرا تا کوچه های خاطرات خوب همراه کن

از ما که گذشتی " خبر هم نگرفتی

اما

همیشه وقت باران بوی تو میپیچد و نم روی گونه

و شاید هم

بوی باران میدهد وقت نگاهت سینه ام


 
بوی باران میدهد وقت نگاهت سینه ام
ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

با دورغی کودکانه ....زیرکانه....ابلهانه

                                                            عاقبت من هم نگاهم گیر کرد

                                                                                                    در بلندی جوانی

                                                                                                                      روح من را پیر کرد

با خودم گفتم که ار پوچی و غم فارغ شدم ....

                                                  آری .... راست راستی ..من یهو ..عاشق شدم

باز هم سودای خود را سر زدم

                                          من برای همدلی در میزدم

                          با خودم گفتم : رفتنش من را به خاکم میکشد

                  

در همین توصیف بودم

                               ناگهان روحم شکست    ........         وزن های شعر من از هم گ س س ت

                              


 
خوابم نمیبره
ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢۳  
جانم به تنگ آمده امّا اجازه چیست ؟

 

آن را به لب بیاورم یا نیاورم ؟

 

میخواستم که سِقط کنم هر چه شعر را

 

نوزاد های زنده بدنیا نیاورم

 

امّا نشد عفونت این چند ساله را

 

در خود فرو بریزم و بالا نیاورم

 

اگر که درد از این گریه تا عصب برسد

 

اگر که عشق لبالب شود به لب برسد

 

شبانه گریه کنی تا دوباره صبح شود

 

که صبح گریه کنی تا دوباره شب برسد!

 

که هی سه نقطه بچینی اگر... ولی... شاید...

 

کسی نمی آید ، نه! کسی نمی آید.

 

دارم به گریه می کنم و گریه می کنم

 

 از تو به تو ٬ بدون تو گریه می کنم

 

تو نیستی شبیه کلیدی بدون قصر

 

    پرسه زدن به تنهایی در ولی عصر

 

 باران به شیشه می زند از چشم های من

 

 حتی نمی رسد به خودم هم صدای من

 

 در خواب های کوچک تو دیر کرده ام

 

در تارهای حنجره ات گیر کرده ام

 

یک کیسه زباله به من قرص خورده است

 

یک تیغ نصفه داخل حمام مرده است

 

زل می زنم به آینه ی بد قیافه ام

 

 خون می جهد به خاطره ها و ملافه ام


 
خودم و دلم
ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱٦  

آسمان رنگ خدا داشت ؛دلم "

                                      ترس بدی داشت ؛چرا؟

 رو ؛

    برنگردون

                      شک نکن

                                                  بخند

                                                                 که گریه ام گرفت

                                   


 
دوست دارم زل بزنم بهت ; آرزوهام تو چشات برق میزنن
ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٤  
همین!!
 
بهم گفتی نفهمیدم
ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٠  

مریض شدی؛
                   میگی به خاطر اعصابته ؛
                                                   حالت خوش نیست ؛

تو جر و بحث آخر ؛
                             بهم گفتی : داری اعصابمو بهم میریزی؛
                                                انقدر رو اعصابم راه نرو !

                                     دکتر گفت فشار عصبیه
مریض شدی و ؛
                       بی طاقت ؛
                                        راست میگی فک کنم به خاطر
اعصابته

                                                                       ببخش منو


 
نشکن "از تو شکسته ترم
ساعت ٦:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۱٩  


از سر عادت هر روز
                            سلام ......
 
یادمه واسه هر بار دیدنت
                                 دستام غرق دستات میشد ...
دستام غرق در ....
                              دستام غرق در بوسه های سرخ انارت میشد ....

                                                                         


 
اگه باشی یا نباشی دلم ع ا ش ق ت ر ی نهههههههههههههههههه
ساعت ۱٠:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۱٤  

سیب زرد سرخ حوا                                   آتش داغ سرد سرما

رفت آخر
                 اولٍ آه ....

بوی تنت بهار بود                         رفتی دلم پژمرد

قدم پرواز میکرد                         آسمان فریاد
                                                             نیستی...
                                                                           حالم مرد.....
دست های گونی ام               ابریشم بوسه ات

لبهایم مشتاق                       ابریشم گونه ات ...


رنگ و بویی ندارد شهر
                              حس و حالی نیست مرا

از کوچه که بگذشتی
                              رنگ ها را بردی .....                 حالم مرد .....
آغوش که پایان شد
                             بوی احساسم مرد.....

همچو کوبیدن مشت در دیوار          حس من تکرار میشد
در سقوط مرگبار قطره های باران            حال من تاکید میشد...

                                                                                حس و حالم مرد

                                                                                    برگرد....


 
ساده نگیر این همه سادگیرو
ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢٤  

به خرج من نرفت که میشود ..که
امسال منم گذشت و من ماندم و باز هم خاطره ؛
نمیدانم مغزم چقدر گندس که اینهمه روز ها رو توی خودش جا میده
از ۲۰ سال زندگی ؛حد اقل ۱۲ سالشو توی ذهنم میتونم یاد آور بشم
اما اگه فردا بمیرم ؛ چه کسی میفهمه من چه روزهایی رو و چه جاهایی قدم گذاشتم؟
کاش میتونستم خاطرهامو مثل فیلم از خودم جا میذاشتم ؛
امروز آخرین یادداشت امسال رو میگم؛
میخوام از روزی بگم که به این دنیا برگشتم

؛
بسمه تعالی
وقتی که پشت پنجره ی اتاقت باهام خداحافظی کردی
از سر پایینیه کوچه ی تو ارام ارام لرزیدم و پایین رفتم
تو یه پس کوچه پیچیدم و به امید اینکه کسی جز من در آن پرسه نمیزند؛
وقتی سیگارمو روشن کردم از قرمزیه آتیش که روی دستم افتاده بود توی فکر رفتم
گفتم کاش بیشتر پشت پنجره نگات میکردم
کاش وایساده بودم بیشتر نگات میکردم ؛اگه الان بمیرم چی؟
اگه دیگه نتونم ببینمت؟
کوچه تاریک بود و خنکیه سردی به تنم میخورد
چراغای آپارتمانا یکی در میون روشن بود و ساعت حدود ۱۱ شب بود ؛
هنوز توی فکر بودم ؛
داشتم میرسیدم به بلوار اصلی ؛
تا اومدم پکی از سیگارم بگیرم ؛یاد خندهای تو افتادم که پشت پنجره ی گرد اتاقت واسم میفرستادی؛
تا اومد رو لبم خنده بشینه ؛صدای ترمز ماشین و شنیدم و دیگه چیزی نفهمیدم ؛
اره مرده بودم ؛چشمامو که باز کردم دیدم پیش پنجره ی اتاقت داریم به هم دست تکون میدیم
کاش پیشت بمونم؛واسه همیشه

چقدر بهار توی پاییز قشنگه
حتی قشنگ تر از
تو

یا علی مدد

 


 
ای دگر گون کننده ......
ساعت ٦:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢۱  

سوزی سرد

انگار استخوان هایم به حد انفجار رسیده اند"

دستهایم از بس گلوله ی برفی ساختند که دیگر سرما را حس نمیکنند"

کفشهایم خیس "

سوپ مادربزرگ"بخار دهانم "

بوسه های با عجله ات " انگار سرما بهت اجازه نمیداد تا با آسودگی لبهامو حس کنی"

دماغ قرمز من و شال گردن راه راه عابری خسته "

نارنگی و شلغم... و ...جای پای من

                                                همه اش را بهار برد

    آدم برفی حیاط خانه "چند روزیست که گریه میکندو آب میشود

                                                                                        تو بخند با بهار

 


 
پکی بزن یادم کن " زیر پا خاکم کن
ساعت ۸:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۱٤  

خاطراتم به اندازه ی یک نخ سیگار کشیدن

از دود هاله ای دورم
                        از خاطرات هاله ای دورم
از درد میپیچم به خودم
                            انگار زیر پا
له شدم

                                                                   تو بخند با بهار

 


 
من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم
ساعت ٧:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٧  

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز

          من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

                  پدرت گوهر خود را به زر وسیم فروخت

                               پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

عمر برفهایت کم کم آب میشود و میمیری ؛وقت قندیل هایت کم کم تمام میشود؛بهار میاید

 زردیت برای من سو سوی بهار سبزم است و سبزیه بهار نحسیه زردیت.

لات فصلها؛بهار من پاییز          

                                                         

وقت ابرو ریختن "وقت اشتباهم"وقت مردنم"

وقت له شدن و  زمین خوردنم "من میخندم

پای دل که میان آید"وای که چقدر سر به هوا میشوم"وای که شوقی دارم !

شوقی برای دوباره زمین خوردنم " دوباره اشتباهم " دوباره آب شدنم

دوباره له شدن و زمین خوردنم "میخندم

 میدونستم  

                                                            تو بخند با تولد  و بهار                                                                            


 
in the heart of night
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/۱۱  

 مثل خوردن آب گرم

مثل ریختن فلفل به جای نمک

مثل فحش های ناموسی به جای کتک

                                                                   وقتی که میام و نیستی